SP2MDS

Jestem członkiem Polskiego Związku Krótkofalowców od roku 1979 jako nasłuchowiec SP9-3520-KA, od roku 1980 jako SP9MDS i aktualnie SP2MDS. W młodzieńczych latach byłem członkiem Klubu Łączności Ligi Obrony Kraju w Gliwicach SP9KAG oraz zawodnikiem LOK wieloboju łączności, radiotelegrafii i amatorskiej radiolokacji sportowej. W latach 90-tych pod egidą Akademickiego Klubu Krótkofalowców SP9PDF przy Politechnice Śląskiej w Gliwicach zaprojektowałem, skonstruowałem i z pomocą Kolegów Jurka SP9WZT oraz Huberta SQ9ACH uruchomiłem przemiennik 2m FM SR0GL na wieży ciśnień w gliwickiej dzielnicy Ostropa. Instalacja o mocy 10 W powstała na bazie modułów z demobilowych radiotelefonów FM-315 i FM-306. Przemiennik uruchamiany tonem 1750 Hz pracował w systemie dwuantenowym, z oddzielnymi współosiowymi, wnękowymi filtrami dupleksowymi dla toru odbiorczego i nadawczego. Filtry wykonane zostały z demobilowych obwodów nadajnika telewizyjnego z kanału 6 OIRT, przestrojonymi na pasmo 144 MHz. Automatykę wykonałem w technologii TTL na układach wojskowej serii UCA64, jako własny projekt zaliczenia Laboratorium Teorii Automatów Cyfrowych podczas studiów.
Jestem członkiem Klubu Łączności Ligi Obrony Kraju w Starogardzie Gdańskim - SP2KFD z siedzibą przy ul. Zielonej 18. Spotkania członków i sympatyków naszego Klubu odbywają się w soboty w godzinach 10:00 - 12:00. Wieczorami można mnie usłyszeć na częstotliwości klubowej 145.475 MHz lub 145.500 MHz względnie na przemienniku SR2KU. Pasjonują mnie łączności telegraficzne, szczególnie na dolnych pasmach KF oraz eksperymenty z drutowymi antenami nadawczo-odbiorczymi i odbiorczymi.
Kontakt: sp9mds"maupiszonik"mailmix.pl


AKTUALNA AKTYWNOŚĆ SŁONECZNA I STAN PROPAGACJI W PASMACH 3.5 - 28 MHz: DYNAMICZNA MAPA PROPAGACJI W PASMACH 3.5 - 28 MHz (link) AZYMUTALNY GLOBUS PROPAGACJI DX (link) PROGNOZA VHF/UHF DLA PÓŁNOCNO-WSCHODNIEJ EUROPY: (link)
Po otwarciu linku klikaj myszą na mapie lub użyj kursorów lewo/prawo aby przewijać daty.

Półfalowy drutowy vertical na pasmo 20 m
Vertical taki ma szereg zalet:
- pokrywa całe pasmo 14 MHz z SWR 1.0 - 1.2,
- nie wymaga wielu przeciwwag- wystarczą 2-3 sztuki i 2 metrowy pręt uziemiający,
- ma bardzo dobre kąty startowe do pracy DX,
- działa także w paśmie 28 MHz, choć z mniejszą efektywnością DX (jako vertical całofalowy).
Aktualnie przebudowałem ten vertical na półfalową antenę "Inverted L" o długości ok. 14.5 m (10 m pion + 4.5 m poziom), dobierając liczbę zwojów uzwojenia antenowego na minimalny SWR. Instalacja działa znakomicie na pasmach WARC 10 MHz oraz 18 MHz.

V e r t i c a l__M E T E O__n a__p a s m a__30__-__1 6 0 m

Vertical zbudowałem wykorzystując 11-to metrowy, zabytkowy maszt szkolnej stacji meteorologicznej z obrotowym wskaźnikiem kierunku i siły wiatru - stąd nazwa "METEO". Obrotową końcówkę masztu przedłużyłem stalowym drutem do wysokości 12 m. Następnie wyizolowałem elektrycznie promiennik-maszt, mocując go do ceowników podstawy na gwintowanych, stalowych szpilkach fi 14 mm, osłoniętych tworzywowymi rurami wodociągowymi. Pomiędzy masztem a ceownikami oraz pod zewnętrznymi nakrętkami, na szpilki założyłem izolujące podkładki o grubości ok 10 mm wykonane z plastikowych zakrętek o średnicy ok. 50 mm wypełnionych klejem EVA (z pistoletu na gorąco). Dodatkową stabilizację mechaniczną uzyskałem wciskając pomiędzy rurę masztu a ceowniki kilka przekładek z pleksiglasu. Oryginalny wskaźnik stron świata, czyli 8-mio prętowa "róża wiatrów" przyspawana do masztu na wysokości 10m, stanowi naturalny "kapelusz pojemnościowy" obniżający częstotliwość rezonansową. Dodatkową szerokopasmowość, zmniejszenie współczynnika skrócenia i dalsze obniżenie częstotliwości rezonansowej uzyskałem poprzez podłączenie na dole i na górze masztu dwóch przewodów PKL, poprowadzonych na wysięgnikach ze stalowych szpilek w odległości 0.5 m od masztu i okalających go helisą. Zabieg ten powoduje, że dla prądów wielkiej częstotliwości maszt stanowi 12 metrową, skręconą taśmę o przybliżonej elektrycznej szerokości ok. 20 c m. Naturalny rezonans ćwierćfalowy tej instalacji wystąpił na częstotliwości ok. 4.9 MHz. System uziemienia anteny składa się z zagrzebanych w ziemi 12 ćwierćfalowych radiali (po 4 szt. o długościach 10, 20 i 40 m) oraz wbitych na 3 metry pod ziemię dwóch, stalowych prętów fi 16 mm i długości 2 m. Antena zasilana jest ok. 40 m fiderem 50 Ohm, który w plastikowym pojemniku w ziemi pod anteną uformowany jest w 12 zwojowy na fi 60 mm choke-balun. Na dystansie 20 m od anteny fider jest zakopany w ziemi.

Początkowo w systemie dopasowania verticala używałem układu typu "Z", który tworzyła cewka 60 zw. przewodu energetycznego w izolacji 1.5 mm2, na rurce pcv fi 50 mm, z odczepami na każdym zwoju, połączona na końcu z uziemieniem i radialami. Dobierając eksperymentalnie odczepy do podłączenia masztu-promiennika oraz gorącej żyły fidera (ekran fidera do uziomu i radiali) uzyskałem dobrą pracę anteny w pasmach 160, 80 i 40 m. W celu zmiany pasma odczepy przełączałem ręcznie z użyciem krokodylków. Aby uniknąć zwarcia odczepów, zostały one wykonane w dwóch rzędach odległych od siebie o ok. 2 cm. Pierwszy rząd zawiera odczepy zw. 3, 5, 7 i dalsze nieparzyste do 59 , a drugi rząd zw. 2,4, 6 i dalsze parzyste do 60. W punktach odczepów jest zdjęta izolacja na powierzchni ok. 2x2 mm i przylutowany ok. 6 mm odcinek nieizolowanego przewodu miedzianego (fi 1.5mm) do podłączania mini-krokodylka.

Aktualnie system dopasowania impedancji i rezonansu pod anteną składa się z dwóch elementów: podanej wyżej 60 zw. cewki oraz transformatora-baluna. Cewka jest
na stałe połączona jednym końcem do promiennika (masztu) i pełni wyłącznie funkcję elementu przedłużającego promiennik do wymaganej długości rezonansowej.
Dopasowanie impedancji odbywa się z wykorzystaniem odpowiedniego odczepu transformatora-baluna, który nawinięty jest na rdzeniu Amidon FT-240-43 i zawiera dwa oddzielne uzwojenia: 8 zwojów (do fidera) oraz 24 zwoje "antenowe", których początek jest na stałe połączony z uziemieniem i radialami. Fider 50 Ohm jest połączony wyłącznie do 8-zwojowego uzwojenia - w pełnej izolacji galwanicznej od promiennika i uziemienia, co zdecydowanie obniża szumy odbiorcze anteny. Początkowe 8 zwojów należy nawijać bifilarnie, formując na uzwojeniu antenowym pętelki-odczepy od 5-go zwoja, na każdym kolejnym. Dokładne dostrojenie do rezonansu i dopasowanie impedancji wymaga eksperymentu, gdyż ściśle zależy od lokalnych właściwości gruntu, a zwłaszcza liczby i jakości przeciwwag oraz uziemienia. W mojej antenie finalnie użyłem 7-miu miniaturowych przekaźników 2PDT na 12 V (Schrack RT424012), sterowanych skrętką UTP. Oba styki zwierne każdego przekaźnika połączyłem szeregowo, aby zmniejszyć pojemności montażowe. Każdy przekaźnik łączy odpowiedni odczep baluna-transformatora z odpowiednim odczepem cewki 60-zwojowej, albo z kondensatorem, którego druga końcówka jest na stałe połączona z promiennikiem podobnie, jak koniec cewki. Po eksperymentalnym dobraniu odczepów, usunąłem "styki pod krokodylki" i przewody do styków przekaźników dolutowałem bezpośrednio do optymalnych punktów na uzwojeniu baluna.
W ten sposób z SWR<1.1 uzyskałem pokrycie interesujących zakresów pasm:
1) 1810 - 1900 kHz, L=30 zwojów, balun=9 zw.
2) 1890-2000 kHz L=27 zwojów, balun=9 zw.
3) 3500 - 3700 kHz L=6 zwojów, balun=6 zw.
4) 3600 - 3800 kHz L=4 zwojów, balun=6 zw.
5) 5359 kHz C=400 pF, balun=9 zw. (całe pasmo),
6) 7100 kHz C=76 pf (50 + trymer 30 pF), balun=19 zw. (całe pasmo),
7) 10120 kHz C=640 pF, balun=12 zw. (całe pasmo).
Pomimo niewielkiej wysokości, antena w pasmach 1.8 oraz 3.5 MHz działa bardzo dobrze, w przypadku dalekich stacji dając korzystniejszy sygnał niż na antenach poziomych. W pasmach 5, 7 i 10 MHz instalacja wykazuje pełną skuteczność. Pomimo, iż antena jest verticalem, zastosowanie oddzielnych uzwojeń baluna-transformatora wyraźnie obniża poziom szumów odbiorczych. Uzyskanie stabilnych rezonansów i dopasowania na wyższych pasmach KF jest praktycznie niewykonalne, ponieważ promiennik jest zdecydowanie za długi, natomiast wzrasta rozstrajający wpływ pojemności montażowych, szczególnie przy próbach dostrojenia do do wielokrotności połówek fali. Widoczne na zdjęciu poziome linki umocowane do promiennika poprzez porcelanowy izolator na wys. ok. 2 m, to ... linki do wieszania prania, które musiały zachować swoją funkcjonalność.

V e r t i c a l__R u m m e l a__K E 4 U Y P__na__80__lub__1 6 0 m
Rysunek autora Lou Rummela KE4UYP:


Moje wykonanie tego verticala na pasmo 160 m: Koncepcja Lou Rummela jest prosta i ... genialna. Antena zasilana jest wysoko nad ziemią, co zapewnia jej wysoką sprawność energetyczną. Bazą projektu anteny jest półfalowy dipol na pasmo 160 m (lub 80 m), w którym zachowano jedno ramię poziome, natomiast drugie zamieniono w zmodyfikowany promiennik pionowy (lineary loaded) tak, że oba elementy wzajemnie się przeciwważą. Założenia instalacji zapewniają wysoką sprawność energetyczną, brak zaników polaryzacyjnych oraz przydatność zarówno do łączności lokalnych, jak i DX. Moja wersja posiada dodatkowo przy balunie kasetę z 2 przekaźnikami, co umożliwia zmianę długości promiennika pionowego i pokrycie pasma 1810 - 1980 kHz bez użycia ATU. Przekaźniki zasilane są osobnym 2-żyłowym przewodem, poprowadzonym wzdłuż fidera (stany 0V, +-12V, -+12V, ~12V). Elementy pionowe prowadzone są w odstępach co 60 cm. W górnej części umocowane są do plecionej, polietylenowej linki fi 8 mm, a w dole do rurki elektroinstalacyjnej fi 16 mm. Rurka na końcach i w środku przywiązana jest żyłką do haków wbitych w ziemię. Szczegółowe wymiary na rysunku Lou KE4UYP (powyżej). Ponieważ antena jest zawieszona dość nisko, jej impedancja jest obniżona i bliska 50 Ohm. Z tego powodu w punkcie zasilania użyłem wyłącznie lekkiego fabrycznego choke-baluna 1:1 typu BU-50 (Diamond). Instalacja wymaga mocnego naciągu i wypoziomowania, zatem należy użyć lekkich a jednocześnie wytrzymałych materiałów.

K u r t y n a__B o b t a i l__-__vertical o promieniowaniu burtowym
Antenę tworzą 3 lub więcej pionowych, ćwierćfalowych promienników podłączonych na górze do wspólnego przewodu zasilającego w odległościach pół fali. Instalacja oferuje zysk sygnału na kierunkach prostopadłych do płaszczyzny elementów, kosztem ostrych minimów wzdłuż osi długiej. Bobtail z j. angielskiego oznacza krótko przycięty, psi ogon. W wersji maksymalnie uproszczonej antena zawiera tylko 2 promienniki, występując wówczas pod nazwą "inverted U". Przedstawiona poniżej 3 elementowa wersja klasyczna wymaga dobrego uziomu i najlepiej kilku ćwierćfalowych radiali. Umożliwia za to pewną regulację częstotliwości rezonansowej, poprzez przestrajanie obwodu LC u podstawy. Interesującym rozwinięciem konstrukcji mogłoby być zdalne przełączanie całych obwodów rezonansowych, dostrojonych np. do 7.0, 7.2, 21.0 i 21.45 MHz (Bobtail duobander z maksymalną wydajnością w odcinkach DX). Należy oczywiście mieć na uwadze, że elementy obwodu LC pracują pod wysokim napięciem, którego wartość zależy od używanej mocy nadawczej.

Poniżej antena zasilana niskonapięciowo. Ponieważ punkt zasilania znajduje się u góry, jest ona sprawniejsza energetycznie i nie wymaga uziomu ani radiali. Dostrajanie do żądanej częstotliwości możliwe jest wyłącznie poprzez regulację długości pionów. W punkcie zasilania konieczny jest choke-balun, a fider powinien być na jak najdłuższym odcinku prowadzony równolegle do ziemi, zatem możliwości konstrukcji warunkuje konkretna lokalizacja.

Poniżej kurtyna Bobtail z zasilaniem mojego pomysłu. Przestrajanie możliwe wyłącznie poprzez zmianę długości pionów. Pion wzbudzający (rurowy, opisany dalej) ma inny współczynnik skrócenia (jest mniej smukły) i jest krótszy od pionów drutowych tym bardziej, im większą ma średnicę zewnętrzną. Współczynniki te można ustalić doświadczalnie, budując wstępnie antenę 2 elementową i badając zmianę rezonansu przy skróceniu najpierw elementu drutowego, a następnie rurowego o tę samą długość. Na podstawie tej próby można obliczyć:
- współczynniki skrócenia i prawidłowe długości początkowe elementów drutowych i rurowego na zgodną częstotliwość,
- wzorcowe długości skracania promienników z drutu i rury (będą różne) dla precyzyjnego przestrojenia całej instalacji np. o 10 kHz.

Kurtyna 5 elementowa ma zysk ~6.2 dBd. Zasilać można dowolny z ćwierćfalowych promienników. W moim wykonaniu zasilany jest skrajny element - "rura" o średnicy ~5 cm, którą tworzą 4 żyły skrętki UTP, zdystansowane wokół przechodzącego środkiem fidera plastikowymi zakrętkami po napojach i styropianowymi korkami na długości ~13.45 m (dla 5359 kHz). Przez rurę przechodzi fider zasilający antenę u góry (ekran do rury, gorący do poziomu). Po wstępnym ustaleniu SWR, warto w górnym punkcie zasilania włączyć balun/unun, zwykle o niewielkiej przekładni, który zapewni precyzyjne dopasowanie impedancji oraz zwarcie fidera dla DC. Wtrącenie baluna będzie oczywiście wymagało niewielkiej korekty rezonansu, na skutek wpływu jego indukcyjności. Warto rozważyć konstrukcję promiennika rurowego (lub przynajmniej końcowego jego fragmentu nad ziemią) z rur ALU z przesuwaną, zaciskaną końcówką do zmiany długosci ~0.1-0.5m (puzon). Końcówki ćwierćfalowych promienników mogą zwisać nawet ~0.5 m nad ziemią, lecz należy je zakończyć izolatorem i umocować odciągiem do szpilki w ziemi, aby stale były do niej prostopadłe. Zasadne jest także zabezpieczenie końców promienników przed przypadkowym dotknięciem podczas pracy nadajnika (płotek, osłona z rury PCV itp.).
Fragmenty mojej kurtyny Bobtail. Stanowisko eksperymentalne zasilane jest fiderem podziemnym. Pod stanowiskiem zakopany jest pojemnik z prostym choke balunem, utworzonym przez 12 zwojów fidera na średnicy ~6 cm.

Podwieszony pomiędzy drzewami pierwszy element anteny - promiennik rurowy.

Jeden z promienników zwisający tuż nad grządką w ogrodzie sąsiadów.

Niewysoki, ale skuteczny vertical T-CONE (T-STOŻKOWY) na 80m
Założeniem pomysłu było połączenie zalet anten: odwróconej GP oraz dyskowo-stożkowej. Zasilanie anteny wysoko daje dużą sprawność oraz generuje wirtualne odbicie promiennika NAD anteną, zamiast pod nią. Ograniczenie przeciwwag do 2 (tworzy je zasilany w środku element półfalowy) zaburza dookólny kształt charakterystyki verticala zaledwie o +2 dB na kierunkach równoległych do przeciwwag, kosztem - 2 dB na kierunkach prostopadłych (wg. W6SAI, W2LX). Użycie wielu promienników (u mnie 6) w kształcie stożka powoduje:
- możliwość montażu anteny prawie o połowę niżej niż klasycznego GP,
- dzięki nachyleniu promienników korzystną charakterystykę promieniowania (DX),
- dzięki kształtowi stożka względną szerokopasmowość oraz minimalizację wpływu fidera prowadzonego wewnątrz stożka,
- obniżenie impedancji anteny do ok. 23 Ohm (szczególnie przy niskim zawieszeniu i rozpłaszczeniu stożka), co wymaga transformacji impedancji w dół.
Dodatkową regulację szerokości pasma anteny daje zastosowanie 2 długości promienników (co drugi element dla symetrii). Balun-transformator winien mieć możliwie najmniejszą indukcyjność, aby zbyt nie zawężał pasma. Antenę można ulepszyć dodając (przy zachowaniu symetrii) dodatkowe przeciwwagi oraz większą ilość promienników tworzących stożek. Wówczas jej kształt będzie doskonalszy, co poprawi jej sprawność i szerokopasmowość.
Instalację wypróbowałem praktycznie w pracy DX-owej mocą 100 W. W łącznościach krajowych spisuje się też bardzo dobrze, szczególnie na dłuższych dystansach. Oczywiście, jako vertical antenna ma nieco podwyższone szumy przy odbiorze.
TCONE. Pod obudową głównego baluna widoczny choke-balun i ferryty na fiderze.

Mocowanie końcówki promiennika ~1 m nad ziemią.

Antena odbiorcza_LOG_(LOOP__ON__THE__GROUND)
Znakomita drutowa antena odbiorcza, która korygując stosunek sygnał/szum umożliwia w pasmach 1.8 - 10 MHz czytelny odbiór słabych i dalekich sygnałów. Antenę tworzy pętla przewodu izolowanego o możliwie regularnym kształcie (kwadrat, prostokąt, okrąg, wielobok), położona płasko na ziemi i podłączona przez transformator izolacyjny o przekładni 9:1 (dla 50 Ohm) lub 6:1 (dla 75 Ohm) poprzez fider do odbiornika.
Teoria: http://www.kk5jy.net/LoG/
Porady: https://kg3v.com/2020/01/04/loop-on-ground-the-simplest-receive-antenna-you-will-ever-build-and-it-works/

Moja pierwsza wersja: LOG3
W mojej pierwszej konstrukcji użyłem 3 pętli o całkowitych długościach 96, 48 i 24 m w kształcie diamond, zagnieżdżonych w sobie, zbiegających się w jednym rogu do punktu zasilania. Za pomoca 3 niezależnych przekaźnikow 2PDT, pętle podłączane są do transformatora na rdzeniu ferrytowym pojedynczo, lub równolegle (jest 7 wariantów: 1, 2, 3, 1+2, 1+3, 2+3, 1+2+3). Przełącznikiem obrotowym wybieram wariant dla najlepszej słyszalności konkretnego korespondenta. Łączenie szeregowe moich pętli nie nie dało zauważalnych korzyści, choć nie wykluczam takiej możliwości przy dobraniu innych długości.
Antena pracuje rewelacyjnie, umożliwiając czytelny odbiór słabych sygnałów - często niesłyszalnych na antenach nadawczo-odbiorczych.
Jej skuteczność zależy od dopracowania poniższych szczegółów:
- przewód anteny (izolowany) musi leżeć odkryty, bezpośrednio na glebie (należy co jakiś czas usuwać z niego liście lub śnieg),
- optymalna długość obwodu pętli w metrach na dane pasmo to 0.6 * (300/F[MHz]), ale nie jest krytyczna,
- pętle o obwodzie mniejszym od 16 m są mało efektywne (słaby sygnał), natomiast przy obwodach ponad 100 m wzrasta poziom odbieranego szumu,
- należy maksymalnie oddalić od siebie na rdzeniu uzwojenie pierwotne i wtórne głównego transformatora-baluna,
- jeśli typ użytego rdzenia pozwala, należy odseparować od siebie uzwojenia ekranem Faraday'a - blaszką z miedzi, mosiądzu, aluminium czy płytką z laminatu miedziowanego, albo - jak w mojej konstrukcji - uzwojenie od strony fidera nawinąć cienkim przewodem koncentrycznym z jednostronnie umasionym ekranem. Ekran Faraday'a (jeśli jest wykonany z blaszki) należy podłączyć do masy fidera lub oddzielnego, nie połączonego z niczym innym uziomu,
- choke-balun (dławik) należy włączyć bezpośrednio za transformatorem anteny; najlepiej nawinąć go na dużym rdzeniu cienkim przewodem koncentrycznym.
Dodatkową redukcję szumów (jednak kosztem niewielkiego obniżenia poziomu sygnału użytecznego) można uzyskać używając jako pętli - środkowej żyły dowolnego przewodu koncentrycznego, przy jednostronnym podłączeniu jego ekranu do oddzielnego, nie połączonego z niczym innym uziomu.
Antena LOG pracuje podobnie do Beverage On The Ground, lecz bez ostrej kierunkowości. Na Europę jest prawie dookólna, a dla DX posiada szerokie, lecz wyraźne 2 maxima na kierunkach przesuniętych o 90 stopni względem punktu zasilania. Chcąc zatem pokryć DX-owo pełny azymut, trzeba rozważyć specyficzną konstrukcję, której opis podaję poniżej. W przypadku użycia do transformatora małych rdzeni i niemożności wykonania ekranu Faradaya, należy przynajmniej starannie odsunąć uzwojenie pierwotne od wtórnego - także na małych rdzeniach binokularnych.

Układając 3 pętle antenowe, można nieznacznie zmienić ich kształt zwężając pętlę najmniejszą i rozszerzając największą, aby od punktu zasilania ich przewody biegły w jak największej od siebie odległości. Można też rozsunąć je w pobliżu punktu zasilania i utrwalić pożądany kształt poprzez przybicie do ziemi zszywkami dokerskimi (konstrukcyjnymi).
Skuteczność anteny jest tym większa, im większa odległość do korespondenta.
Film o eksperymentach KK5GA: https://www.youtube.com/watch?v=I0m4uronvh8

Druga wersja mojej anteny LOG - SOAP4: (* grafika w opracowaniu)
Drugą wersję anteny LOG nazwałem SOAP (System Odbiorczych Anten Pętlowych). Instalacja wykorzystuje 4 pętle: 2 kwadratowe naziemne LOG o obwodzie ok. 30 m leżące równolegle do siebie, 1 pętlę naziemną LOG o kształcie diamond i obwodzie 96 m oraz pionową pętlę diamond o obwodzie ok. 25 m. Pierwsze pętla kwadratowa pokrywa kierunki PN-ZACH i PD-WSCH, Druga pętla kwadratowa pokrywa kierunki PD-ZACH i PN-WSCH. Szeregowe połączenie obu tych pętli pokrywa kierunek WSCH-ZACH. Dodatkowa pętla 96 m pokrywa także kierunek WSCH-ZACH - szczególnie na niższych pasmach. Pionowa pętla 25 m pokrywa kierunek PN-PD. Konstrukcja transformatora i choke-baluna jest identyczna jak w wersji pierwszej, została jedynie uzupełniona dodatkowymi przekaźnikami, umożliwiającymi łączenie szeregowe pętli kwadratowych oraz dołączanie do transformatora czwartej pętli.


O_d_b_i_o_r_c_z_y__v_e_r_t_i_c_a_l__n_i_s_k_o_s_z_u_m_o_w_y__D_a_l_l_a_s_a__L_a_n_k_f_o_r_d_a
Dallas Lankford był profesorem matematyki na uniwersytecie w Louisianie (USA) i poświęcił wiele lat na eksperymenty z odbiorem DX-owym broadcastingowych stacji radiowych na falach średnich i długich. Do jego najciekawszych projektów należą konstrukcje krótkich, pionowych anten odbiorczych, systemów dopasowująco - odkłócających oraz łączenia takich anten w zestawy z regulowanymi przesuwnikami fazowymi. Podstawowa koncepcja verticala Lankforda zakłada dopasowanie do małej impedancji bardzo krótkiej anteny pionowej oraz minimalizację szumów dzięki użyciu:
- symetrycznej linii zasilającej,
- segmentacji linii zasilającej,
- elektrostatycznego ekranu Faraday'a.
Vertical Lankforda jest anteną o polaryzacji pionowej, zatem skutecznie odbiera dalekie sygnały użyteczne pod niskimi kątami (DX), ale też przyjmuje zakłócenia ze wszystkich kierunków, ponieważ jest idealnie dookólny. W instalacji nie występuje tłumienie sygnałów z pewnych kierunków - jak ma to miejsce np. w antenach LOG czy K9AY. Pomimo tego vertical Lankforda jest atrakcyjną anteną odbiorczą w dolnych pasmach KF.

Zapraszam do lektury mojej książeczki:
"Poradnik Krótkofalowca Radiotelegrafisty" Poradnik przeznaczony jest dla Kolegów, którzy choćby w minimalnym stopniu opanowali już telegrafię i pragną udoskonalać technikę prowadzenia łączności tą emisją. Tematyka zaprezentowana jest w sposób tradycyjny i pozwala na poznanie dobrych, klasycznych wzorców przed wyrobieniem własnego stylu pracy operatorskiej.

Amatorskie Anteny KF i UKF SP6LB
ON4UN's Low Band DX-ing: Chapter 9 - Verticals---Chapter 10- Loop antennas
Karl Rothammel's DM2ABK Antennenbuch
All about vertical antennas W6SAI, W2LX
Korotkowolnowoe-Verticali-Zeldin-Кiriк-Rusinow
Amateur radio- L. B. Cebik W4RNL
Biblioteka SP5WWL
Poradnik antenowy SP2MBE
Anteny KF- zbiór projektów -SP9 HWN
Practical antenna handbook - J.J.Carr
Publikacje Krzysztofa Dąbrowskiego OE1KDA i inne - biblioteka klubu HF5L
Strona konstruktora anten Matta Robertsa KK5JY
Baza projektów anten drutowych Juliana Rosu VA3IUL
Free antentop amateur open book
Wybrane starsze artykuły z miesięcznika QST

Dawne, dobre, maratońskie czasy...
Stare, piękne Gliwice...
Przed wyjazdem z Gliwic na bieg maratoński...


" Ham spirit, to oddanie w razie potrzeby koszuli koledze krótkofalowcowi i oczekiwanie – nie jej zwrotu,
ale raczej przekazania jej następnemu koledze, któremu jest potrzebna.” - L. B. Cebik W4RNL

„Jeśli chcesz biegać – przebiegnij kilometr. Jeśli chcesz zmienić swoje życie – przebiegnij maraton.” – Emil Zatopek

"Wiem, że dążenie bardziej porywające jest niż spełnienie." - Henryk Furmanik (mój Ojciec)

73, Jacek SP2MDS